Nog een paar nachtjes slapen

Het is bijna zover: Binnenkort stop ik met werken.

Dit is volledig mijn eigen keuze maar het klinkt wel raar. Na al jarenlang volledig arbeidsongeschikt te zijn verklaard, was ik toch elke keer weer op zoek naar een mogelijkheid om aan de slag te blijven.

Een flinke burn-out deed mij inzien dat de IT niet meer mijn plek was. Dus na een omscholing tot Coach dacht ik een nieuwe carrière als interne Job-coach te gaan volgen. Helaas bleek na anderhalf jaar dat het vertellen wat mensen moeten doen, niet voor mij is weggelegd. Waarschijnlijk ook omdat ikzelf niet al te makkelijk advies aanneem en mij hun weerstand goed kan voorstellen...

Dus dan maar weer iets anders: de zorg. Met ruim 25 jaar ervaring als vrijwilliger met dementerende ouderen, dacht ik dat dit mijn nieuwe stap in mijn loopbaan zou zijn.

MIS!

Ook al ziet niet iedereen dat ik slechtziend ben, ik zie ook niet iedereen. En dat is vervelend als mensen afhankelijk van je zijn.Dus toen viel de beslissing om dan toch toe te gaan geven aan mijn moeheid en onvermogen om mijn werk, welk werk dan ook, goed uit te voeren.

Maar ja, toen kwam de recruiter die met allerlei argumenten mij toch weer de IT in wilde krijgen. Mijn argumenten dat ik er al 4 jaar uit was, flink slechtziend ben, met een vergroting van 14X achter een scherm zit en niet meer dan 24 uur per week aan kan, bleken zijn argumenten toch doorslaggevend te zijn.

En daar ging ik weer…

Maar nu houdt het op. Als ik thuis kom, ben ik uitgeput. Lopen met de hond is regelmatig te vermoeiend en naar de snackbar in plaats van zelf koken, gebeurt steeds vaker. En dan nog het feit dat mijn zicht, na jarenlang redelijk stabiel, weer achteruit is gegaan. Ik moet er aan geloven.

En nu?
Plannen te over!!!

Mijn grote hobby, het bezoeken van musea, wil ik weer serieus oppakken. Maar hoe zal dat gaan? In mijn eentje en met niemand die de bordjes kan voorlezen?

We gaan het zien 😎